در میان انواع منابع موجود در اختیار انسان، انرژی حرارتی بخش اصلی را به خود می گیرد و ۸۰٪ ~ ۹۰٪ انرژی قبل از استفاده به انرژی حرارتی تبدیل می شود. در حال حاضر مهم ترین منبع انرژی گرمایی معمولی بشر، انرژی حرارتی سوخت است که به انرژی حرارتی تولید شده توسط احتراق سوخت های فسیلی سنتی مانند زغال سنگ، نفت، گاز طبیعی و غیره اشاره دارد. از دیگر منابع انرژی حرارتی می توان به انرژی خورشیدی، انرژی هسته ای، انرژی زمین گرمایی، انرژی حرارتی آب دریا و غیره اشاره کرد که انرژی جدیدی نیز در دست تحقیق هستند.
از دیدگاه ترمودینامیک، هر نوع انرژی می تواند ۱۰۰٪ به انرژی گرمایی تبدیل شود، و فرایند معکوس آن، به این معنی که کارایی چرخه های مختلف حرارتی، تجهیزات حرارتی و دستگاه های بهره برداری از انرژی گرمایی، توسط قانون دوم ترمودینامیک محدود خواهد شد و نمی تواند به ۱۰۰٪ برسد. با توجه به محدودیت تکنولوژی تبدیل، بهره وری بهره برداری نسبی از انرژی گرمایی اساساً زیر ۵۰٪ است و بیشتر انرژی گرمایی به صورت گرمای زباله به محیط تخلیه می شود که مشکلات جدی زیست محیطی و اجتماعی را نیز تولید می کند.
فناوری ذخیره سازی گرما فناوری ای است که از مواد ذخیره سازی گرما به عنوان یک محیط برای ذخیره انرژی حرارتی خورشیدی، انرژی زمین گرمایی، گرمای زباله های صنعتی، گرمای زباله با درجه پایین و غیره، برای حل کاستی های متناوب و ناپایدار انرژی تجدیدپذیر و تناقض بین عرضه و تقاضا در فضا-زمان در فرایند تبدیل و بهره برداری انرژی، و بهبود نرخ بهره برداری از انرژی گرمایی استفاده می کند. به طور کلی، روش های ذخیره انرژی حرارتی عمدتاً شامل ذخیره سازی حرارت معقول، ذخیره حرارت نهان و ذخیره گرمای واکنش شیمیایی است.
#energy ذخیره #renewable #PCBA #Manufacture #electronics
