تعداد زیادی از اینورترهای PV در بازار موجود است - اما دستگاه ها بر اساس سه ویژگی مهم طبقه بندی می شوند: قدرت، طراحی مرتبط با DC، و تاپولوژی مدار.
1. قدرت
خروجی قدرت موجود از دو کیلووات شروع می شود و به محدوده مگاوات گسترش می یابد. خروجی های معمولی ۵ کیلو وات برای گیاهان پشت بام خانگی خصوصی، ۱۰ تا ۲۰ کیلو وات برای کارخانه های تجاری (مانند، کارخانه یا سقف انبار) و ۵۰۰ – ۸۰۰ کیلو وات برای استفاده در ایستگاه های برق PV است.
2. سیم کشی ماژول.
طراحی مربوط به DC مربوط به سیم کشی ماژول های PV به اینورتر است. در این اتصال تمایزات بین رشته، چند رشته ای و اینورترهای مرکزی ایجاد می شود که به گفته آن اصطلاح "رشته" به رشته ای از ماژول های متصل در سری اشاره دارد. اینورترهای چند رشته ای دو یا چند ورودی رشته ای دارند که هر کدام ردیاب MPP خاص خود را دارند (حداکثر نقطه قدرت، زیر را ببینید). این انتخاب به خصوص معقول زمانی که آرایه PV متشکل از زیرآره های متفاوت گرا و یا تا حدی سایه. اینورترهای مرکزی با وجود خروجی قدرت نسبتاً بالاتر تنها یک ردیاب MPP دارند. آن ها به ویژه برای گیاهان در مقیاس بزرگ با ژنراتور همگن مناسب هستند.
3. مدار topology
با توجه به تاپولوژی مدار، تمایزات بین اینورترهای یک و سه فاز، و بین دستگاه های با و بدون ترانسفورماتور ایجاد می شود. اینورترهای یک فاز معمولاً در گیاهان کوچک استفاده می شوند، در گیاهان بزرگ PV یا شبکه ای متشکل از چندین اینورتر یک فاز یا اینورترهای سه فاز باید به حساب بار نامتعادل ۴٫۶ کیلووات استفاده شوند. با این حال، ترانسفورماتورها در خدمت هدف از جداسازی گالوانیک (مورد نیاز در برخی کشورها) و این امکان را به زمین ماژول PV (لازم برای برخی از انواع ماژول). اما هر زمان که ممکن باشد از اینورترهای بدون ترانسفورماتور استفاده می شود. آن ها کمی کوچکتر و سبک تر از دستگاه های ترانسفورماتور هستند و با کارایی بالاتری عمل می کنند.
#BQC# #ESS# #PV Inverter #
