مقاومت را می توان با یک همتر اندازه گیری کرد. به طور معمول قلم تست روی همتر به مقاومت متصل می شود. یک همتر ساده می تواند ولتاژ باتری را در برابر یک مقاومت ناشناخته اعمال کند و جریانی تولید کند که حرکت متر را رانندگی می کند. بر اساس قانون هُم، جریان به طور معکوس با مجموع مقاومت داخلی و مقاومت تحت آزمایش متناسب است و یک متر آنالوگ غیر خطی را تشکیل می دهد که از بی نهایت به ۰ هُم کالیبره شده است.
یک مولتی متر دیجیتال با استفاده از یک جزء الکترونیکی فعال می تواند جریان مقاومت تحت آزمایش را تغییر دهد. در این حالت ولتاژ تولید شده توسط مقاومت آزمون به طور خطی متناسب با مقاومت آن است. در هر دو صورت محدوده مقاومت پایین هممتر جریان بیشتری را از طریق سرب آزمون نسبت به محدوده مقاومت بالا عبور می دهد به طوری که ولتاژ در سطح معقولی وجود دارد (معمولاً کمتر از ۱۰ ولت) اما هنوز هم می توان اندازه گیری کرد.
اندازه گیری مقادیر مقاومت پایین، مانند هم های درجه بندی شده، بسته به دقت قابل قبول، نیاز به اتصال چهار پایانه ای دارد. یک جفت پایانه جریان کالیبراسیون شناخته شده را بر روی مقاومت اعمال می کند، در حالی که جفت دیگر افت ولتاژ را در هر دو انتهای مقاومت تشخیص می دهد. برخی از همترهای آزمایشگاهی به ویژه میلیوهم ها و حتی برخی مولتی مترهای دیجیتال بهتر می توانند این کار را با استفاده از چهار پایانه ورودی انجام دهند که می توان از آن برای سرنخ های آزمون ویژه استفاده کرد. هر یک از دو گیره کلوین دارای یک جفت گریپر هستند که از یکدیگر عایق شده اند. جریان اندازه گیری شده در یک طرف هر گیره اعمال می شود، در حالی که اتصال دیگر تنها حس کردن افت ولتاژ است. قانون هُم برای محاسبه دوباره مقاومت به کار می رود. ولتاژ اندازه گیری شده توسط جریان اعمال شده تقسیم می شود تا مقدار مقاومت به دست آید.
